जय कीर्तनीय जगतां पवित्र जय वृषाङ्क बहुविधचरित्र । जय विरचितनरकङ्कालमाल अघासुरदेहकङ्कालकाल
jaya kīrtanīya jagatāṃ pavitra jaya vṛṣāṅka bahuvidhacaritra | jaya viracitanarakaṅkālamāla aghāsuradehakaṅkālakāla
النَّصْرُ لَكَ يا مَن يَجِبُ تَسْبِيحُهُ، يا مُطَهِّرَ العَوالِم؛ النَّصْرُ لَكَ يا مَوْسُومًا بِالثَّوْر، يا ذَا السِّيَرِ وَالأَفْعالِ الإِلَهِيَّةِ المُتَعَدِّدَة. النَّصْرُ لَكَ يا مَن يَلْبَسُ إِكْلِيلًا مِن هَياكِلِ الجَحِيم؛ يا كالا، يا زَمَن، يا مَن يَجْعَلُ حَتّى هَيْكَلَ الجَسَدِ الآثِمِ (أَغهاسورا) فَرِيسَةً لَهُ.
Bāṇa
Tirtha: Revā-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Scene: Śiva as vṛṣāṅka, universally praised, radiating purification; a fearsome garland of skeletal forms evokes mastery over hellish states and mortality; Śiva as Kāla stands beyond demon-bodies and sin.
Śiva is both purifier and Kāla—his sovereignty extends over sin, hellish states, and even death itself.
Not specified; the verse is universal praise rather than local sacred geography.
None; it is a hymn of victory-acclamations (jaya-stuti).