रवेर्बिंबमिदं भित्त्वा स योगी हरिजागरे । प्रयाति परमं स्थानं योगिगम्यं निरंजनम् । सांख्ययोगैः सुदुःखेन प्राप्यते यत्पदं हरेः
raverbiṃbamidaṃ bhittvā sa yogī harijāgare | prayāti paramaṃ sthānaṃ yogigamyaṃ niraṃjanam | sāṃkhyayogaiḥ suduḥkhena prāpyate yatpadaṃ hareḥ
那位瑜伽行者以为诃利守夜之力,穿破此日轮之盘,抵达至上住处——唯瑜伽者可至、清净无垢——即诃利之境界;此境本须以数论与瑜伽艰苦修持方能得证。
Narrator addressing a king (speaker not explicit in snippet; within Dvārakā Māhātmya discourse)
Tirtha: Harijāgaraṇa
Type: kshetra
Scene: A yogin-devotee in night vigil before Hari; above, a radiant solar disc is shown as a gate being ‘pierced’, revealing a stainless luminous realm of Viṣṇu beyond.
Devotional vigil for Hari is extolled as an accessible path to the highest state, even beyond arduous ascetic systems.
Dvārakā, where the Māhātmya frames Hari’s worship and vigil as especially efficacious.
Harijāgaraṇa—keeping awake in devotion to Hari, praised as leading to the supreme abode.