Mantra-Māhātmya and Sādhana of Kārtavīryārjuna
Nyāsa, Yantra, Homa, and Dīpa-Vrata
यः सुदर्शनचक्रस्यावतारः पृथिवीतले । दत्तात्रेयं समाराध्य लब्धवांस्तेज उत्तमम् ॥ ४ ॥
yaḥ sudarśanacakrasyāvatāraḥ pṛthivītale | dattātreyaṃ samārādhya labdhavāṃsteja uttamam || 4 ||
他乃是降临人间的苏达尔沙那法轮之化身;虔诚礼敬达塔特雷亚之后,获得了至上的灵光(tejas)。
Narada (narrating within the Narada–Sanatkumara dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
It presents tejas (spiritual radiance and power) as a fruit of sincere upāsanā: even one identified with divine potency (Sudarśana) exemplifies reverent worship of Dattātreya, showing that grace and inner brilliance arise through devotion and discipline.
Bhakti is shown as active propitiation (samārādhya)—humble, sustained worship—leading to transformation (uttama-tejas). The verse emphasizes that attainment is not merely status or identity, but the result of devoted practice.
It implicitly highlights mantra-upāsanā and the doctrine of tejas (spiritual potency) often discussed alongside technical disciplines: correct, disciplined worship (right method and recitation) is portrayed as producing measurable spiritual power.