Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana
ततो भृग्वाकाशखाग्निभगेंद्वाढ्याः परंतिमः । सहक्षमलतोयाग्निचंद्रशांतियुतो मरुत् ॥ ५२ ॥
tato bhṛgvākāśakhāgnibhageṃdvāḍhyāḥ paraṃtimaḥ | sahakṣamalatoyāgnicaṃdraśāṃtiyuto marut || 52 ||
“随后,风之本原(Marut)被说为:具足Bhṛgu、以太(ākāśa)、虚空(kha)、火(agni)、Bhaga与月(indu)之加持;并具忍耐、清净、水、火、月般安宁与息止之德。”
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It frames Vāyu (Marut) not merely as physical wind but as a tattva whose functioning is shaped by multiple cosmic factors—fiery energy, lunar coolness, and śānti—indicating that harmony in life comes from balancing these interacting principles.
Indirectly, it supports bhakti practice by emphasizing śānti (pacification) and candra-like calmness as necessary inner conditions; a devotee stabilizes the restless “wind” of the mind through peace-making disciplines and God-centered steadiness.
It reflects Vedāṅga Jyotiṣa-style technical mapping—linking an element (Vāyu/Marut) with luminaries and deities (Indu/Chandra, Bhaga) and qualities (śānti)—used in traditional diagnostic and remedial reasoning (śānti/pariśodhana) in Vedic astrology and ritual contexts.