Śokanivāraṇa: Non-brooding, Impermanence, Contentment, and Śuka’s Renunciation
अनित्यं जीवितं रूपं यौवनं द्रव्यसञ्चयः । आरोग्यं प्रियसंवासं न मृध्येत्पंडितः क्वचित् ॥ १२ ॥
anityaṃ jīvitaṃ rūpaṃ yauvanaṃ dravyasañcayaḥ | ārogyaṃ priyasaṃvāsaṃ na mṛdhyetpaṃḍitaḥ kvacit || 12 ||
生命无常;容貌、青春、积聚的财物、健康,以及与所爱之人的相伴,也皆无常。明了此理,智者不应为其中任何一项所迷惑。
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-Dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
It grounds Moksha-Dharma in viveka (discernment): recognizing the fleeting nature of life, body, prosperity, health, and relationships, one cultivates vairagya (dispassion) and turns toward lasting spiritual realization.
By weakening dependence on impermanent supports, the mind becomes fit to seek an enduring refuge—Bhagavan—so devotion matures from need-based attachment into steady bhakti rooted in clarity and non-delusion.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Kalpa) is taught directly; the practical takeaway is ethical-spiritual discipline: maintain constant awareness of anitya (impermanence) to prevent moha and strengthen sadhana.