Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
ऊदृदंतैर्यौति रुक्ष्णुशूङ्स्नुनुक्षुश्चिडीङ्श्रिभिः । वृङ्वृञ्भ्यां च विनैकाचोऽजंतेषु निहताः स्मृताः ॥ ७७ ॥
ūdṛdaṃtairyauti rukṣṇuśūṅsnunukṣuściḍīṅśribhiḥ | vṛṅvṛñbhyāṃ ca vinaikāco'jaṃteṣu nihatāḥ smṛtāḥ || 77 ||
当依 ū-、dṛ-、dant- 所示之语法作用,并于如「yauti」之形,以及 rukṣṇu、śūṅ、snunukṣu 等词根,连同 ciḍ、īṅ、śri 诸标记,亦及 vṛṅ、vṛñ——唯除仅有一元音(eka-ac)之处;在非 ātmanepada 之词尾(a-jaṃta)中,应知相关标记为“已省略、已脱落”。
Sanatkumara (teaching Narada technical dharma/vedanga knowledge)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It emphasizes Vedanga mastery—especially Vyakarana—as a support for dharma and moksha: correct linguistic form protects the intended meaning of mantra, scripture, and teaching.
Indirectly: Bhakti practices rely on accurate names, mantras, and recitations; this technical rule safeguards purity of utterance so devotion is expressed without distortion.
Vyakarana: a sutra-like rule about when certain grammatical markers/augments are considered elided (nihata) under specified root/affix conditions, aiding correct derivation and recitation.