Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
गूर्युदात्तेदिहोद्दिष्टो धातुरेको मुनीश्वर । णूमुखाश्चैव चत्वारः परस्मैपदिनो मताः ॥ ५९ ॥
gūryudāttedihoddiṣṭo dhātureko munīśvara | ṇūmukhāścaiva catvāraḥ parasmaipadino matāḥ || 59 ||
噢,牟尼之主:此处只指出一个动词根具 udātta(高扬)声调;并且以“ṇu”开头的四种形式/词缀,被认定为 Parasmaipada(为他者之语尾)。
Sanatkumara (in instruction to Narada on technical/Vedanga knowledge)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It frames Vedāṅga-Vyākaraṇa as a disciplined means to preserve Vedic meaning and recitation accuracy—supporting dharma and, indirectly, moksha through correct understanding of śāstra.
Direct bhakti is not taught here; instead, the verse supports bhakti practice by safeguarding scriptural language—accurate grammar and accent protect the intended meaning of hymns and names used in worship.
Vyākaraṇa and Śikṣā: it notes a dhātu marked with udātta accent and classifies four ṇu-ādi items as parasmaipada—practical for correct verb formation and Vedic recitation.