Śreyas and Paramārtha: The Ribhu–Nidāgha Teaching on Non-Dual Self
Advaita
अवबोधं जनयतो निदाधस्य द्विजन्मनः । ऋभुर्नामाऽबवत्पुत्रो ब्रह्मणः परमेष्टिनः ॥ ३५ ॥
avabodhaṃ janayato nidādhasya dvijanmanaḥ | ṛbhurnāmā'bavatputro brahmaṇaḥ parameṣṭinaḥ || 35 ||
为令二生者尼达陀(Nidādha)生起觉悟(avabodha),有一子诞生,名曰梨布(Ṛbhu)——出自梵天(Brahmā)、至上安立者帕拉梅什提因(Parameṣṭhin)。
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It frames spiritual awakening (avabodha) as the fertile ground from which an enlightened lineage arises—symbolized by Ṛbhu’s birth—and ties that lineage to Brahmā (Parameṣṭhin), establishing authority and continuity in Moksha Dharma teaching.
While the verse is primarily about jñāna (awakening) and lineage, it supports Bhakti indirectly by grounding later teachings in an authenticated sacred paramparā—an essential Puranic method for transmitting Vishnu-centered devotion and liberation doctrines.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this line; the practical takeaway is the Puranic emphasis on authorized transmission—knowing “who taught whom”—which underlies correct application of ritual (Kalpa) and doctrine.