दुष्यन्तो भरतश्वैव चक्रवर्ती महायशा: । पवनो जनकश्चैव तथा दृष्टरथो नृप:
duṣyanto bharataś caiva cakravartī mahāyaśāḥ | pavano janakaś caiva tathā dṛṣṭaratho nṛpaḥ ||
毗湿摩说道:“(在这些显赫的王仙之中)有杜沙延多(Duṣyanta),亦有婆罗多(Bharata)——名闻遐迩的转轮王;又有婆伐那(Pavana)与阇那迦(Janaka),并有底利什塔罗他王(Dṛṣṭaratha)。”
भीष्म उवाच
Remembering and reciting the names of dharmic, illustrious rulers is portrayed as a disciplined practice that inspires righteous conduct and yields religious merit (puṇya), reinforcing ideals of just kingship and ethical living.
Bhishma continues enumerating renowned kings/royal sages—Duṣyanta, Bharata the cakravartin, Pavana, Janaka, and Dṛṣṭaratha—as part of a longer catalogue meant for remembrance and recitation.