पुण्यतीर्थ सुसलिलं कुरुक्षेत्रं प्रकीर्तितम् । सिंधूत्तमं तपोदानं जम्बूमार्गमथापि च
puṇyatīrtha susalilaṁ kurukṣetraṁ prakīrtitam | sindhūttamaṁ tapodānaṁ jambūmārgam athāpi ca ||
毗湿摩言:“俱卢之野(Kurukṣetra)被传颂为功德无上的朝圣圣地,清净之水充盈其间。与之同受赞扬的,还有殊胜的信度(Sindhu),以及苦行(tapas)与布施(dāna)的神圣之道,并有阎浮之路(Jambūmārga)。”
भीष्म उवाच
The verse elevates sacred places and dharmic disciplines as means of purification and protection: remembering Kurukṣetra as a puṇyatīrtha and honoring tapas (self-discipline) and dāna (generosity) reinforces a life oriented toward merit and righteousness.
Bhīṣma is reciting a praise/invocation that enumerates holy places and dharmic supports. This line introduces Kurukṣetra and related sacred referents as part of a broader litany meant to sanctify, invoke auspiciousness, and secure protection through remembrance.