तुम्बुरुश्नित्रसेनश्व देवदूतश्न विश्रुतः । देवकन्या महाभागा दिव्याश्वाप्सरसां गणा:
tumburuś citrasenaś ca devadūtaś ca viśrutaḥ | devakanyā mahābhāgā divyāś cāpsarasāṃ gaṇāḥ ||
毗湿摩说道:“通布鲁(Tumburu)、质多罗塞那(Citraseṇa),以及那位闻名的天界使者;福德具足的天女;与光辉灿然的阿普萨拉(apsaras)众群——皆当列入所当忆念的尊圣之中。”
भीष्म उवाच
The verse participates in a protective invocation: remembering and honoring revered celestial beings is presented as spiritually efficacious, reinforcing dharmic humility and reliance on auspicious powers rather than ego or violence.
Bhīṣma is reciting a catalogue of divine and cosmic beings—here naming Gandharvas, a divine messenger, celestial maidens, and apsarases—as part of a broader enumeration meant to invoke protection and благоприятness (auspicious safeguarding).