Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
नारद उवाच तपश्चचार धर्मात्मा वृषभाड्क: सुरेश्वर: । पुण्ये गिरो हिमवति सिद्धचारणसेविते
nārada uvāca | tapaś cacāra dharmātmā vṛṣabhāṅkaḥ sureśvaraḥ | puṇye girau himavati siddhacāraṇasevite ||
那罗陀说道:持牛为标志的湿婆(Śiva),乃诸天之主、秉持正法者,正在神圣的喜马拉雅山上修行苦行(tapas)。此地为圣域,常有悉地者(Siddha)与查罗那(Cāraṇa)往来。此景彰显神圣自律之理想:即便至高神祇亦以苦行护持达摩,使喜马拉雅成为清净、克制与灵性成就的典范之境。
नारद उवाच
The verse presents tapas as a central expression of dharma: even the supreme deity models disciplined restraint and spiritual practice, implying that ethical authority is grounded in self-mastery and purity.
Narada describes Śiva performing austerities on the sacred Himalaya, a mountain-region associated with perfected beings (Siddhas) and celestial singers (Cāraṇas), setting a sanctified backdrop for the ensuing account.