अहं सर्वमिदं भूतं त्वं तु देवि न संशयः । स्रष्टाऽहं तव देवेशि त्वं सृजस्यखिलं जगत्
ahaṃ sarvamidaṃ bhūtaṃ tvaṃ tu devi na saṃśayaḥ | sraṣṭā'haṃ tava deveśi tvaṃ sṛjasyakhilaṃ jagat
Ta là tất cả những gì đã hiện hữu—và nàng cũng vậy, hỡi Devi, không chút nghi ngờ. Ta là Đấng tạo hóa trong tương quan với nàng, hỡi Nữ Chúa của chư thiên; còn nàng sinh thành toàn thể vũ trụ—khẳng định sự đồng tác bất khả phân của Śiva và Śakti trong công cuộc sáng tạo.
Śiva (deduced from Śiva-Śakti identification in Prabhāsa-kṣetra-māhātmya context)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (Deveśī)
Scene: Cosmic vision: Śiva and Devī as a single luminous axis; from Devī’s dynamic radiance the worlds unfold, while Śiva’s stillness pervades them—both declaring ‘I am all’.
Creation is a unified divine act: Śiva as consciousness and Śakti as power are never separate.
Prabhāsa-kṣetra is the sacred frame in which this cosmological praise is taught.
None in this verse.