जलगोशकटारामयाञ्चावृद्धिवणिक्क्रियाः । अनूपं पर्वतो राजा दुर्भिक्षे जीविका स्मृताः
jalagośakaṭārāmayāñcāvṛddhivaṇikkriyāḥ | anūpaṃ parvato rājā durbhikṣe jīvikā smṛtāḥ
Trong thời kỳ đói kém, người ta nhớ đến các kế sinh nhai sau: làm việc liên quan đến nước (gánh nước/tưới tiêu), chăn nuôi bò, dùng xe cộ vận chuyển, làm nghề phục vụ mua vui, đi khất thực, cho vay lấy lãi và buôn bán. Lại nữa, cư trú nơi đầm lầy, trên núi, hoặc nương tựa dưới một vị vua cũng được kể là cách sống qua lúc khan hiếm.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A famine-stricken landscape near the Prabhāsa coast: people drawing water, herding cattle, carts moving grain, merchants weighing goods, and a distant hill/fort of a king offering refuge; the mood is austere and instructional.
Dharma recognizes calamity: survival options expand during famine, while still framing them as regulated, time-bound necessities.
The teaching is situated in Prabhāsa-kṣetra’s māhātmya narrative; it supports dharmic living even amid regional hardship.
No specific rite; it lists āpaddharma livelihoods permitted/remembered during durbhikṣa (famine).