दन्ताश्चलाश्चला लक्ष्मीर्यौवनं जीवितं नृप । चलाचलमतीवेदं दानमेवं गृहं नृणाम्
dantāścalāścalā lakṣmīryauvanaṃ jīvitaṃ nṛpa | calācalamatīvedaṃ dānamevaṃ gṛhaṃ nṛṇām
Tâu Đại vương, răng không bền, phú quý không bền, tuổi trẻ và mạng sống cũng không bền. Biết rõ mọi sự ở đời đều chao đảo, vô thường, người nên tu hạnh bố thí; ngay cả nếp nhà của con người cũng chẳng vững lâu.
Lomaśa (addressing King Indradyumna)
Listener: nṛpa (king)
Scene: A king listens as a sage enumerates impermanence; in the background, symbolic images: falling teeth, slipping coins, fading youth, a setting sun; foreground shows a householder giving alms to a pilgrim.
Because all worldly supports—body, wealth, youth, and life—are unstable, one should invest in dharma through dāna (charity) and detachment.
No single tīrtha is named in this verse; it functions as a general dharma-teaching within the Kaumārikā-khaṇḍa narrative.
Dāna (charitable giving) is recommended as the dharmic response to impermanence.