तथापि वैष्णवी माया मोहयत्यविवेकिनम् । हृदयस्थं न जानंति ह्यपि मृत्यु शतायुषः
tathāpi vaiṣṇavī māyā mohayatyavivekinam | hṛdayasthaṃ na jānaṃti hyapi mṛtyu śatāyuṣaḥ
Dẫu vậy, Māyā của Viṣṇu vẫn mê hoặc kẻ thiếu phân biệt. Dẫu sống trăm năm, họ cũng chẳng nhận ra tử thần đang ngự trong chính tim mình.
Lomaśa
Scene: A human figure with a luminous heart where a small skeletal ‘mṛtyu’ silhouette sits; Māyā appears as a veiling goddess drawing a curtain over the eyes; a sage points to the heart.
Without discernment (viveka), Māyā makes one forget mortality; remembering death strengthens dharma and awakening.
No tīrtha is named in this verse; it provides a doctrinal reflection within the narrative.
None explicitly; it implies cultivating viveka through satsanga, scriptural reflection, and disciplined practice.