हृदयान्तर्जले जाप्या प्राणायामोऽथवा नृप । गायत्री वैष्णवी चैव सौरी शैवी यदृच्छया । तेऽपि पापैः प्रमुच्यन्त इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्
hṛdayāntarjale jāpyā prāṇāyāmo'thavā nṛpa | gāyatrī vaiṣṇavī caiva saurī śaivī yadṛcchayā | te'pi pāpaiḥ pramucyanta ityevaṃ śaṅkaro'bravīt
Tâu Đại vương, dù là tụng niệm (japa) bằng “nước nội tâm” trong lòng, hay thực hành prāṇāyāma; và thần chú Gāyatrī—dù theo truyền thống Vaiṣṇavī, Saurī hay Śaivī—nếu khởi lên tự nhiên với lòng tin, thì người ấy cũng được giải thoát khỏi tội lỗi. Đó là lời Śaṅkara.
Śaṅkara (Śiva)
Tirtha: Revā-tīrtha (contextual)
Type: kshetra
Listener: Nṛpa (King)
Scene: Śaṅkara instructs a king; behind them a riverbank suggests pilgrimage, while a subtle inner-lotus/heart motif and breath-flow lines symbolize antar-jala and prāṇāyāma; three radiant forms (Viṣṇu, Sūrya, Śiva) indicate the three Gāyatrīs.
Sincere inward practice—japa and prāṇāyāma—purifies; devotion can function as an inner tīrtha even beyond external conditions.
The broader Revā Khaṇḍa tīrtha setting remains in view, but this verse emphasizes the ‘inner tīrtha’ of the heart alongside pilgrimage.
Perform japa (including Gāyatrī in Vaiṣṇavī/Saurī/Śaivī forms) or practice prāṇāyāma; these are stated to remove sins.