Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 173
यो मां कश्चिद् वासयीत न स मां कोपयेदिति । “यदि मेरा थोड़ा-सा भी अपराध बन जाय तो मैं समस्त प्राणियोंपर अत्यन्त कुपित हो उठता हूँ। मेरे इस भाषणको सुनकर कौन मेरे लिये ठहरनेका स्थान देगा? जो कोई मुझे अपने घरमें ठहराये
yo māṁ kaścid vāsayīta na sa māṁ kopayed iti |
Vāyu nói: “Nghe lời ta rồi, ai còn dám cho ta chỗ trú? Chỉ cần một lỗi nhỏ phạm đến ta, ta liền bùng lên cơn thịnh nộ dữ dội đối với muôn loài. Vì vậy, ai cho ta ngụ trong nhà mình thì chớ khơi dậy cơn giận của ta; người ấy phải luôn luôn cảnh giác về điều này.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical danger of uncontrolled anger: when a powerful being (or person) is easily provoked, others must exercise constant restraint and care. Implicitly, it also critiques such volatility by showing how it makes social life—like offering hospitality—difficult and burdensome.
Vāyu speaks about his own temperament, admitting that even a small offense can trigger overwhelming anger. He then states a condition for anyone who would host him: they must ensure they do not provoke him and must remain continually cautious.