Shloka 62
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
कर्मन्यासकृतानां च विरक्तानां ततस्तत: । या गतिर्ब्रह्मयसदने सा गतिस्त्वं सनातन,सनातन देव! कर्म-संन्यासियोंको और विरक्तोंको ब्रह्मलोकमें जो उत्तम गति प्राप्त होती है, वह आप ही हैं
karmanyāsakṛtānāṁ ca viraktānāṁ tatastataḥ | yā gatir brahmayasadane sā gatistvaṁ sanātana sanātana deva ||
Vāyu nói: “Đối với những ai đã thực hành sự xả ly hành nghiệp và những ai đã lìa tham trước, bất cứ cảnh giới tối thượng nào được nói đến trong nơi cư ngụ của Phạm Thiên—hỡi Đấng Vĩnh Hằng, hỡi Thần linh vĩnh cửu—chính cảnh giới ấy là Ngài.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse identifies the highest spiritual goal promised to renouncers and the detached—often described as reaching Brahman’s abode—not as a mere place, but as the Eternal Divine itself. The ‘goal’ is ultimately communion with, or realization of, the timeless Lord.
Vāyu speaks in praise and theological affirmation, addressing the Eternal God and declaring that the supreme destination attained by action-renouncers and the dispassionate is identical with the deity being addressed.