ध्रुव उवाच । कैलासतुंगशिखरं प्रविकम्प्यमानं कैलासशृंगसदृशेन दशाननेन । यः पादपद्मपरिपीडनया दधार तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
dhruva uvāca | kailāsatuṃgaśikharaṃ pravikampyamānaṃ kailāsaśṛṃgasadṛśena daśānanena | yaḥ pādapadmaparipīḍanayā dadhāra taṃ śaṃkaraṃ śaraṇadaṃ śaraṇaṃ vrajāmi
دھرو نے کہا: جب دس رُخ والے نے کوہِ کیلاش کی بلند چوٹی کو لرزا دیا، تو جس نے اپنے کنول جیسے قدم کے دباؤ سے اسے تھام لیا—اُسی شنکر، پناہ دینے والے، کی میں پناہ لیتا ہوں۔
Dhruva
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (contextual) with Kailāsa as mythic reference
Type: kshetra
Scene: Rāvaṇa, ten-faced and mountain-like, shakes Kailāsa; Śiva calmly presses the peak with a lotus-foot, stilling the tremor; Dhruva (as devotee-voice) offers refuge-prayer.
Śiva is the ultimate refuge who subdues arrogance and protects the worlds; surrender (śaraṇāgati) is praised as the devotee’s path.
While the stotra is recited in the Prabhāsa context, this verse invokes Kailāsa as Śiva’s cosmic abode.
Stotra-bhakti: taking refuge in Śaṅkara through repeated devotional proclamation (‘śaraṇaṃ vrajāmi’).