तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि महाभागवतस्य हि । तिलप्रस्थहस्रं तु सहिरण्यं द्विजातये । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ह्ययने रविसंक्रमे
tasya puṇyaṃ pravakṣyāmi mahābhāgavatasya hi | tilaprasthahasraṃ tu sahiraṇyaṃ dvijātaye | dattvā yatphalamāpnoti hyayane ravisaṃkrame
اب میں اس مہابھاگوت کے پُنّیہ کا بیان کرتا ہوں: اَیَن اور سورج کے سنکرَمَن کے وقت کسی دِوِج (برہمن) کو سونے کے ساتھ تل کے ہزار پرستھ دان دینے سے جو پھل ملتا ہے، وہی پھل اسے حاصل ہوتا ہے۔
Narrator within Dvārakā-māhātmya
Tirtha: Dvārakā (Dvādaśī Hari-jāgaraṇa with dāna)
Type: kshetra
Scene: A learned brāhmaṇa receives heaps of sesame (tila) with gold on a solstice/saṅkrānti day; parallel vignette shows a Dvādaśī night vigil in Dvārakā—two scenes balanced to convey ‘equal merit’.
The Purāṇa measures the greatness of Hari-jāgaraṇa by equating it with renowned high-merit gifts performed on major calendrical junctions.
The merit teaching is embedded in Dvārakā-māhātmya, linking devotional acts to the sanctity of Dvārakā.
Tiladāna (sesame donation) with gold to a brāhmaṇa on ayana (solstice) and ravi-saṅkrānti is cited as a benchmark of merit.