ततः कालेन संप्राप्तो यमस्य सदनं प्रति । विपाप्मापि च चिह्नेन युक्तोऽयं पृथिवीपतिः
tataḥ kālena saṃprāpto yamasya sadanaṃ prati | vipāpmāpi ca cihnena yukto'yaṃ pṛthivīpatiḥ
پھر وقت گزرنے پر یہ زمین کا بادشاہ یم کے دھام تک پہنچا؛ گناہوں سے پاک ہونے کے باوجود اُس فعل کی ایک علامت اُس کے ساتھ لگی رہی۔
Śrī Bhagavān (Janārdana/Viṣṇu)
Listener: bhūpati (king)
Scene: A king, purified yet bearing a faint karmic mark, approaches Yama’s radiant court where Dharma weighs deeds with impartiality.
Purification can remove sin’s guilt, yet karmic consequences may persist as a ‘mark,’ underscoring moral causality.
The broader narrative still points to tīrtha power (notably Kāśī mentioned earlier) while clarifying the complexity of karmic residue.
None directly; it describes the karmic outcome despite prior purification disciplines.