श्रीनारद उवाच । सांप्रतं धरणी प्राप्ता चतुर्वक्त्रस्य संनिधौ । रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम् । प्रोवाच पद्मजं तत्र दुःखेन महताऽन्विता
śrīnārada uvāca | sāṃprataṃ dharaṇī prāptā caturvaktrasya saṃnidhau | rorūyamāṇā bhārārtā dānavaiḥ pīḍitā bhṛśam | provāca padmajaṃ tatra duḥkhena mahatā'nvitā
شری نارَد نے کہا: “اسی وقت دھرتی چَتُرمُکھ (برہما) کے حضور پہنچی۔ دانَووں کے سخت ظلم سے ستائی ہوئی، بوجھ سے دبی اور روتی ہوئی، اس نے وہاں پدمج (کنول سے پیدا) سے بڑے غم کے ساتھ فریاد کی۔”
Nārada
Scene: Earth personified (Bhū-devī) arrives before four-faced Brahmā, crying and weighed down, describing torment by daṇavas; Nārada narrates the scene.
When adharma increases, even the Earth is depicted as suffering; divine intervention is sought through rightful cosmic authorities.
No particular tīrtha is mentioned in this verse; it sets up a wider mythic cause within the māhātmya.
None; it is a narrative account describing the Earth’s appeal.