अथ विप्रं गृहं प्राप्तं दृष्ट्वा तस्य सती प्रिया । अज्ञातमपिसद्भक्त्या सूपचारैरतोषयत्
atha vipraṃ gṛhaṃ prāptaṃ dṛṣṭvā tasya satī priyā | ajñātamapisadbhaktyā sūpacārairatoṣayat
جب اس کی پتिवرتا محبوبہ نے گھر آئے برہمن کو دیکھا تو، اگرچہ وہ اسے جانتی نہ تھی، پھر بھی سچی بھکتی اور مناسب آدابِ مہمانی سے اسے خوش کر دیا۔
Narrator (contextual)
Scene: The virtuous wife welcomes the unknown brāhmaṇa-guest with heartfelt devotion—offering water, seat, and respectful service—despite the household’s ongoing distress.
Serving an unknown guest with sincere devotion is praised as dharma; such humility attracts auspicious outcomes in tīrtha narratives.
The tīrtha is not named in this verse; the hospitality scene sets the stage for later revelation about a healing sacred place.
Proper upacāra (courteous service) to an atithi—food, respect, and care—an implied household observance.