ततश्चायतने तस्मिन्प्राप्तोऽहं मुनिपुंगवाः । अपश्यं देवदेवेशं महाकालं प्रपूजितम् । अग्रस्थितैर्द्विजश्रेष्ठैर्जपगीतपरायणैः
tataścāyatane tasminprāpto'haṃ munipuṃgavāḥ | apaśyaṃ devadeveśaṃ mahākālaṃ prapūjitam | agrasthitairdvijaśreṣṭhairjapagītaparāyaṇaiḥ
پھر اُس آستانے میں پہنچ کر، اے برگزیدہ رشیو! میں نے دیوتاؤں کے بھی دیوتا مہاکال کو باقاعدہ پوجا میں دیکھا؛ اور آگے ممتاز برہمن جپ اور بھجن/گیت میں مشغول کھڑے تھے۔
Unspecified narrator (addressing sages; likely within a framed dialogue in Nāgarakhaṇḍa)
Tirtha: Mahākāla (Mahākāleśvara) kṣetra
Type: kshetra
Listener: ‘munipuṅgava’ (foremost sage) explicitly addressed
Scene: Inside a lamp-lit sanctuary, Mahākāla is seen richly worshipped; in the foreground stand eminent brāhmaṇas chanting japa and singing sacred hymns.
True refuge is found in Mahākāla: communal worship, mantra-japa, and kīrtana transform the devotee’s life and destiny.
A Mahākāla āyatana (sanctuary/shrine) is the focal sacred site in this passage.
Japa (mantra repetition) and gīta (devotional singing) performed in a temple setting as part of worship and vigil.