दुःशीलाख्यः क्षितौ सोऽपि प्रासादः ख्याति मागतः । यस्य संदर्शनादेव नरः पापात्प्रमुच्यते
duḥśīlākhyaḥ kṣitau so'pi prāsādaḥ khyāti māgataḥ | yasya saṃdarśanādeva naraḥ pāpātpramucyate
زمین پر “دُحشیل” نامی وہ پرساد (مقدّس مزار) بھی مشہور ہو گیا؛ جس کے محض دیدار سے انسان گناہ سے رہائی پا لیتا ہے۔
Narrative context (continuation of Sūta’s account)
Tirtha: Duḥśīla
Type: temple
Scene: A renowned earthly shrine called Duḥśīla; pilgrims approach, and by mere sight their sins fall away—visualized as darkness dissolving into light.
Pilgrimage is transformative: even darśana (sacred seeing) of a sanctified shrine is praised as a purifier of sin.
The prāsāda named Duḥśīla, a famed shrine within the Nāgara Khaṇḍa Tīrtha-māhātmya narrative.
Darśana—visiting and beholding the shrine as a meritorious act.