गौतम उवाच । स गृह्णात्वविकादानं करोतु हयविक्रयम् । प्रकरो तु गुरोर्निंदां बिसस्तैन्यं करोति यः
gautama uvāca | sa gṛhṇātvavikādānaṃ karotu hayavikrayam | prakaro tu gurorniṃdāṃ bisastainyaṃ karoti yaḥ
گوتم نے کہا: آدمی نادیا ہوا مال بھی لے لے، گھوڑوں کی تجارت بھی کر لے؛ مگر جو گرو کی نندا کرتا ہے وہ سخت گناہ کا مرتکب ہے—گویا کنول کی ڈنڈیوں کی چوری۔
Gautama
Scene: Gautama rishi instructs a gathered group; a shadowy figure whispers slander behind, contrasted with a radiant guru-seat symbolizing the sanctity of the teacher.
It elevates reverence for the guru as a core dharmic duty, warning that guru-nindā is a serious moral transgression that undermines spiritual merit.
This verse is part of the Nāgara-khaṇḍa’s Tīrthamāhātmya framework, emphasizing pilgrimage-dharma in general; the specific tīrtha is not named within this single shloka.
No direct rite (snāna, dāna, japa, vrata) is prescribed here; it is an ethical injunction—avoid guru-nindā and refrain from acts of adharma such as taking what is not given.