दुर्वाससा ततः शप्ता रुष्टेनेवाहिना यथा । विद्याधनाभिमानेन शापेन पतिताः सदा
durvāsasā tataḥ śaptā ruṣṭenevāhinā yathā | vidyādhanābhimānena śāpena patitāḥ sadā
پھر دُروَاسا نے غضبناک ہو کر انہیں لعنت دی—جیسے خفا سانپ کے ڈسنے سے آدمی گر پڑتا ہے—علم و دولت کے غرور کے سبب وہ اس شاپ سے ہمیشہ کے لیے گرے ہوئے ہو گئے۔
Narrator (contextual Purāṇic narrator within Nāgarakhaṇḍa; specific speaker not explicit in the snippet)
Scene: Durvāsas, blazing with ascetic radiance, pronounces a curse; the cursed figures recoil as if bitten by a serpent, their ornaments and manuscripts symbolizing wealth and learning slipping away.
Pride in knowledge and wealth invites downfall; humility safeguards dharma and spiritual merit.
The verse sits within Nāgarakhaṇḍa’s Tīrthamāhātmya flow, but this line itself emphasizes moral causality rather than naming a specific tīrtha.
No explicit rite (snāna, dāna, japa, vrata) is stated in this verse.