ततस्तथेति तैः सर्वैर्हृष्टैस्तत्र तथोदितम् । एवं मया स्थापिते स्थानकेऽस्मिन्संस्थापयामास च कापिलं मुनिः । स्थाने उभे देवकृते प्रसन्नास्ततो ययुर्देवता देवसद्म
tatastatheti taiḥ sarvairhṛṣṭaistatra tathoditam | evaṃ mayā sthāpite sthānake'sminsaṃsthāpayāmāsa ca kāpilaṃ muniḥ | sthāne ubhe devakṛte prasannāstato yayurdevatā devasadma
تب وہ سب خوش ہو کر وہاں بول اٹھے: “تथاستُ—یوں ہی ہو۔” جب میں نے اس مقدس مقام کو یوں قائم کیا تو مُنی نے بھی وہاں کپل کو شاستری طریقے سے نصب و پرتیِشٹھت کیا۔ دیوتاؤں کی کی ہوئی دونوں بنیادوں سے راضی ہو کر، دیوتا پھر اپنے دیوی دھام کو روانہ ہو گئے۔
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative style)
Type: kshetra
Scene: A consecration scene: delighted devas say ‘So be it’; the narrator/founder indicates the established spot; a sage installs Kapila (as icon/linga/sage-presence); devas, pleased, ascend to their celestial abode.
Consecrating and honoring a sacred place with proper installation brings divine approval and lasting sanctity.
A specific “sthānaka” (holy station) within the Kaumārikākhaṇḍa narrative is being sanctified; the verse emphasizes the act of installation rather than naming a famous pan-Indian tīrtha in this snippet.
Pratiṣṭhā/saṃsthāpana—formal installation or enshrinement—performed by a sage, leading to the satisfaction of the deities.