ततश्चिरमुपास्याथ दिवं यातिश्चिरं मुनिः । वयं त्वेवं ब्रुवन्तोऽपि मोहेनैवं प्रतारिताः
tataściramupāsyātha divaṃ yātiściraṃ muniḥ | vayaṃ tvevaṃ bruvanto'pi mohenaivaṃ pratāritāḥ
پھر وہ مُنی دیر تک عبادت و اُپاسنا کرکے طویل مدت کے لیے سُوَرگ کو جاتا ہے۔ مگر ہم—یوں کہتے ہوئے بھی—موہ کے سبب اسی طرح دھوکا کھا گئے۔
Narrator voice within Lomaharṣaṇa’s telling (deduced)
Scene: A sage absorbed in long worship in a forest hermitage; later, a luminous ascent toward heaven, while narrators express regret at being tricked by delusion.
Devotional worship yields heavenly reward, but delusion can still mislead even those who know and teach dharma.
No tīrtha is specified; the verse speaks generally of worship and heavenly attainment.
Upāsanā (prolonged worship/service) is referenced as a meritorious practice.