इति ते कथितं सर्वमात्मनश्चरितं मया । पापमेवंविधं कष्टं नंदभद्र सदा त्यज
iti te kathitaṃ sarvamātmanaścaritaṃ mayā | pāpamevaṃvidhaṃ kaṣṭaṃ naṃdabhadra sadā tyaja
یوں میں نے تمہیں اپنی پوری سرگزشت سنا دی۔ پس اے نندبھدر! ہمیشہ گناہ کو چھوڑ دو، کیونکہ اسی سے ایسی سخت اور ہولناک مصیبت جنم لیتی ہے۔
A suffering narrator addressing Nandabhadra
Listener: Nandabhadra
Scene: कथाकार (बाला) नन्दभद्र को उपदेश देता है—पाप-त्याग का दृढ वचन; पृष्ठभूमि में तीर्थ-तट और शांत जल।
Sin leads to intense suffering across births; dharma begins with abandoning harmful actions.
No tīrtha is mentioned in this verse; it is a direct ethical conclusion.
The prescription is ethical rather than ritual: “always abandon pāpa.”