अपमर्दश्च सततं गजैर्वन्यैश्च देहिभिः । तृड्बुभुक्षा च सर्पाणां क्रोधो दुःखं च दारुणम्
apamardaśca satataṃ gajairvanyaiśca dehibhiḥ | tṛḍbubhukṣā ca sarpāṇāṃ krodho duḥkhaṃ ca dāruṇam
وہاں جنگلی ہاتھیوں اور دوسرے جسم دار جانداروں کے ہاتھوں مسلسل کچلے جانا اور روندے جانا ہے۔ سانپوں کے لیے بھی عذاب ہیں—پیاس اور بھوک، اور ایسا شدید غضب جو خود ہی ہولناک دکھ بن جاتا ہے۔
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Listener: Mother (Pārvatī/Umā)
Scene: Wild elephants crash through undergrowth, trampling smaller creatures; serpents writhe in thirst and hunger, their anger flaring as a visible aura of suffering; the forest feels oppressive and unsafe.
Embodiment brings recurring afflictions—fear, hunger, and destructive emotions—encouraging restraint and detachment.
None; the verse is part of a general teaching on saṃsāra.
None explicitly.