नाहं तथाद्भि यजमानहविर्वितानश्चयोतद्घृतप्लुतमदन्हुतभुङ्मुखेन । यद्ब्राह्मणस्य मुखतश्चरतोनुघासं तुष्टस्य मय्यवहितैर्निजकर्मपाकैः
nāhaṃ tathādbhi yajamānahavirvitānaścayotadghṛtaplutamadanhutabhuṅmukhena | yadbrāhmaṇasya mukhataścaratonughāsaṃ tuṣṭasya mayyavahitairnijakarmapākaiḥ
میں یجمان کی پھیلی ہوئی یَجْن وِتان سے—ہَوِی اور گھی کی اُن آہوتیوں سے جو آگ میں ڈالی جاتی ہیں اور رسم کے منہ سے گویا کھائی جاتی ہیں—اُس طرح خوش نہیں ہوتا۔ جتنا میں اُس مطمئن برہمن کے منہ سے آنے والے ایک معمولی لقمے سے خوش ہوتا ہوں، جو پوری توجہ اور بھکتی کے ساتھ اپنے ہی اعمال کے پکے پھل کے طور پر مجھے پیش کیا جائے۔
Viṣṇu (quoted authority)
Listener: The Kumāras
Scene: Two scenes contrasted: (1) a grand yajña with blazing fire, priests, ladles of ghee; (2) a humble devotee offering a small morsel to a serene brāhmaṇa seated calmly. Viṣṇu’s subtle presence/approval radiates more strongly over the second scene.
Personal charity and reverent service to a worthy, contented brāhmaṇa can please the Divine more than costly ritual display.
No specific tīrtha is named; the ‘holy field’ emphasized is the brāhmaṇa as a recipient of dāna and honor.
It implicitly praises brāhmaṇa-bhojana/dāna (offering food/charity to brāhmaṇas) over mere ritual oblations.