नमो निसर्गात्मकभूतिकाय नमोऽस्त्वमेयोक्षमहर्द्धिकाय । नमः शरण्याय नमोऽगुणाय नमोऽस्तु ते भीमगुणानुगाय
namo nisargātmakabhūtikāya namo'stvameyokṣamaharddhikāya | namaḥ śaraṇyāya namo'guṇāya namo'stu te bhīmaguṇānugāya
تجھے نمسکار، جس کا پیکر فطرت و وجود کے ظاہر نظام سے بنا ہے۔ تجھے نمسکار، اے بے پیمانہ، عظیم جلال والے، وِرشبھ دھوج (بیل نشان) پروردگار۔ تجھے نمسکار، اے سب کے پناہ گاہ؛ تجھے نمسکار، اے نرگُن مطلق۔ تجھے نمسکار، جو پھر بھی ہیبت ناک الٰہی صفات کے مطابق جلوہ گر ہوتا ہے۔
Umāputra (Skanda/Kumāra) praising Śiva
Scene: Vṛṣadhvaja Śiva towering yet serene; his form subtly composed of elements—mountains, rivers, forests—while devotees seek refuge at his feet; a banner with bull emblem fluttering.
Śiva is both the manifest cosmic order (nisarga) and the attributeless Absolute (aguṇa), approachable as the supreme refuge through devotion.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a universal Śiva-stuti within the Kaumārikākhaṇḍa narrative.
No explicit ritual is stated here; it is a hymn of salutations (stotra) intended for devotional recitation.