कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः
kṛtajño varadaḥ satyaḥ śaraṇyaḥ sādhuvatsalaḥ | suvrataḥ sūryasaṃkāśo vahnigarbhaḥ kaṇo bhuvaḥ
آپ کِرتَجْن ہیں، خدمت و احسان کو یاد رکھنے والے؛ ور دینے والے؛ خود سچائی؛ پناہ مانگنے والوں کے ملجا؛ اور صالحین سے محبت کرنے والے۔ آپ سوورت ہیں، سورج کی مانند درخشاں؛ اگنی گربھ، آگ سے جنم لینے والی حقیقت؛ اور زمین میں پھیلے ہوئے لطیف ذرّے کی طرح بھی حاضر۔
Lomaharṣaṇa/Sūta (deduced: Māheśvarakhaṇḍa narration to sages)
Scene: Skanda is praised as truthful refuge and boon-giver, shining like the sun, with an inner fire-glow suggesting agni-born essence and subtle omnipresence across earth.
The hymn links divine grace with ethical living—truth, vows, gratitude, and protection of the virtuous.
No particular sacred place is referenced.
No direct injunction; the verse commends vrata-like discipline (suvrata) as an ideal.