अवष्टब्धावथ क्षिप्त्वा पादौ शंकरपाणिना । विपर्यस्तालका वेगाद्गन्तुमैच्छत शैलजा
avaṣṭabdhāvatha kṣiptvā pādau śaṃkarapāṇinā | viparyastālakā vegādgantumaicchata śailajā
پھر اس نے خود کو سنبھال کر شنکر کے ہاتھ کو اپنے پاؤں سے جھٹک دیا۔ جلدی کے زور سے اس کی زلفیں بکھر گئیں؛ شیلجا فوراً روانہ ہونا چاہتی تھی۔
Narrator (within Māheśvarakhaṇḍa frame; likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Scene: Satī forcefully casts away Śaṅkara’s hand from her feet and turns to leave; her hair is tossed and disordered by haste, conveying a storm of emotion.
Uncontrolled emotion drives impulsive action; steadiness (dhairya) is implied as the corrective to anger-led separation.
No tīrtha is mentioned; the verse is a narrative moment.
None.