ध्वजं च मे कांचनपट्टबन्धं छत्रं च मे मौक्तिकजालबद्धम् । अद्याहमासां सुरकामिनीनां धम्मील्लकांश्चाग्रथितान्करिष्ये
dhvajaṃ ca me kāṃcanapaṭṭabandhaṃ chatraṃ ca me mauktikajālabaddham | adyāhamāsāṃ surakāminīnāṃ dhammīllakāṃścāgrathitānkariṣye
میرا جھنڈا سونے کی پٹیوں سے باندھا جائے، اور میرا چھتر موتیوں کے جال سے گرہایا جائے۔ آج میں دیوتاؤں کی محبوبہ آسمانی دوشیزاؤں کے بالوں کے گچھّوں کو آگے سے گوندھ کر باندھ دوں گا۔
Tāraka
Scene: A flamboyant asura orders a golden-banded banner and pearl-net parasol; he boasts of humiliating celestial maidens by braiding their hair-knots—an image of domination and insult.
The verse highlights adharma through arrogance and objectification—pride that violates dignity becomes a clear marker of impending divine retribution.
None.
None; it is a boastful proclamation, not a rite.