गृहेश्वरीं सद्गुणभूषितां शुभां पंग्वंधयोगेन पतिं समेताम् । न लालयेत्पूरयेन्नैव कामं स किं पुमान्न पुमान्मे मतोस्ति
gṛheśvarīṃ sadguṇabhūṣitāṃ śubhāṃ paṃgvaṃdhayogena patiṃ sametām | na lālayetpūrayennaiva kāmaṃ sa kiṃ pumānna pumānme matosti
جو مرد اپنے گھر کی گِرہیشوری—نیک صفات سے آراستہ، مبارک—بیوی کو عزیز نہ رکھے، جو لنگڑے اور اندھے کے اتفاقی ملاپ جیسے محض یوگ سے بھی شوہر پا چکی ہو، اور اس کی خواہش پوری نہ کرے، وہ کیسا ‘مرد’ ہے؟ میرے نزدیک وہ مرد ہی نہیں۔
Vajrāṅga (contextual continuity from prior verse)
Scene: A didactic court-or-household scene: a virtuous wife adorned with simple auspicious ornaments stands dignified; the husband is shown introspective, receiving a moral rebuke; the imagery contrasts neglect vs. honoring.
Dharma in the household requires honoring a virtuous spouse and responsibly fulfilling legitimate needs; neglect is condemned.
No holy site is named; the verse focuses on gṛhastha-dharma rather than tīrtha-māhātmya.
None; it is an ethical declaration about marital duty.