साध्या भर्तृमयं लिंगं नाम विश्वपतिः स्मृतम् । नारायणो नरो मौंजं सहस्रशिरनाम च
sādhyā bhartṛmayaṃ liṃgaṃ nāma viśvapatiḥ smṛtam | nārāyaṇo naro mauṃjaṃ sahasraśiranāma ca
سادھیہ گن بھرتا/مالک کے روپ والے لِنگ کی پوجا کرتے ہیں، جو ‘وشوپتی’ (کائنات کا پروردگار) کے نام سے یاد کیا جاتا ہے۔ نارائن اور نر مُنجا گھاس سے بنے لِنگ کی عبادت کرتے ہیں، جو ‘سہسرشِرس’ (ہزار سروں والا) کہلاتا ہے۔
Lomaharṣaṇa (Sūta), addressing the sages (deduced)
Scene: The Sādhyas worship a liṅga embodying the cosmic Lord, called Viśvapati; Nārāyaṇa and Nara, ascetic twins, worship a muñja-grass liṅga named Sahasraśiras—an image of tapas meeting Śaiva devotion.
Cosmic gods and even Nārāyaṇa-Nara honor Śiva, highlighting unity of the divine and the supremacy of devotion.
No specific tīrtha is mentioned in this verse.
It describes muñja-grass as a permissible sacred material for forming a liṅga for worship.