शीतोष्णभानू स्वर्भानु ग्रस्तावपि नभोंगणे । गतिं न त्यजतोद्यापि प्रक्रांतव्य कृतोद्यमौ
śītoṣṇabhānū svarbhānu grastāvapi nabhoṃgaṇe | gatiṃ na tyajatodyāpi prakrāṃtavya kṛtodyamau
آسمان کے میدان میں اگرچہ سَوربھانو سورجِ حرارت اور چاندِ خنکی کو گرہن کر لے، پھر بھی وہ اپنی چال نہیں چھوڑتے؛ اسی طرح جس نے کوشش کا بیڑا اٹھایا ہو، اسے شروع کیے ہوئے راستے پر چلتے رہنا چاہیے۔
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa dialogue-context)
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Listener: Sages / pilgrimage audience
Scene: Sky over Kāśī during an eclipse: sun and moon partially obscured by Svarbhānu, yet their paths implied; below, a pilgrim continues walking the ghats with unwavering intent.
Obstacles are temporary; like eclipsed luminaries that keep moving, a seeker should not abandon a righteous course.
Kāśī frames the discourse, but this verse uses a cosmic example rather than naming a particular tirtha.
No ritual instruction; it is a moral-spiritual exhortation to steadfastness.