सकृन्ममाख्यां गृणतां निर्हरन्यदघान्यहम् । हरिनामसमापन्नस्तद्बलान्माणिकर्णिकात्
sakṛnmamākhyāṃ gṛṇatāṃ nirharanyadaghānyaham | harināmasamāpannastadbalānmāṇikarṇikāt
جو لوگ میرا نام ایک بار بھی لیتے ہیں، میں اُن کے دوسرے گناہ دور کر دیتا ہوں۔ ہری نام کی قوت سے معمور یہ کرپا منیکرنیکا کی طاقت سے ظاہر ہوتی ہے۔
Viṣṇu (contextually, speaking within Skanda’s narration)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Listener: null
Scene: A devotee at Maṇikarṇikā, hands folded, uttering ‘Hari’ once with intense sincerity; a subtle radiance rises from the water, dissolving dark smoke-like sin imagery; the ghāṭa and river glow with quiet power.
Divine name-recitation is depicted as immensely purifying, and Maṇikarṇikā is praised as amplifying that salvific power.
Maṇikarṇikā tīrtha in Kāśī (Vārāṇasī).
Nāma-japa/recitation: uttering the Lord’s name even once (sakṛt) is presented as a means of removing sins, especially in connection with Maṇikarṇikā.