लिंगत्रयशरीरिण्यास्तस्याः सान्निध्यतः स हि । दिव्यं वपुः समासाद्य राक्षसस्त्रिदिवं ययौ
liṃgatrayaśarīriṇyāstasyāḥ sānnidhyataḥ sa hi | divyaṃ vapuḥ samāsādya rākṣasastridivaṃ yayau
اُس کے—جو تین لطیف اجسام کی حامل تھی—محض قرب سے ہی وہ راکشس الٰہی صورت پا کر تریدیو، یعنی آسمانی جہانوں کو چلا گیا۔
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa commonly framed as Skanda speaking to Agastya)
Tirtha: Kāśī-kṣetra (implied)
Type: kshetra
Scene: A fearsome Rākṣasa stands near a radiant feminine sacred presence; his dark, coarse form dissolves into a luminous, divine body, ascending toward svarga with celestial attendants.
Contact with sanctity (satsaṅga/sānnidhya) can elevate even the fallen; proximity to purity and dharma transforms destiny.
The verse occurs within the Kāśīkhaṇḍa’s Kāśī setting; the implied glorification is of sacred presence and its power, though no named tīrtha appears.
None stated; it conveys a doctrinal point about proximity and transformation.