अहमेकचरोप्यत्र तत्क्षेत्रप्राप्तये मुने । तप्ये तपांसिनाद्यापि फलेयुर्मे मनोरथाः
ahamekacaropyatra tatkṣetraprāptaye mune | tapye tapāṃsinādyāpi phaleyurme manorathāḥ
اے منی! اگرچہ میں اکیلا ہی بھٹکتا ہوں، پھر بھی اسی کھیتر کے حصول کے لیے آج تک تپسیا کرتا ہوں؛ میرے دل کی آرزوئیں ثمر آور ہوں۔
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Listener: Muni (sage)
Scene: A lone ascetic traveler (ekacara) on a dusty path, performing tapas—standing in meditation, minimal belongings—eyes fixed on an imagined radiant Kāśī on the horizon; the sage addressed listens quietly.
Longing for Kāśī is itself a spiritual discipline; even great beings value attaining that kṣetra and strive for it.
Kāśī/Avimukta, referred to as “that kṣetra” worth striving to reach.
Tapas (austerity) is highlighted as a means undertaken with the aim of reaching the sacred kṣetra.