अपुत्रस्य गृहं शून्यमपुत्रस्यार्जनं वृथा । अपुत्रस्यान्वयश्छिन्नो नापवित्रं ह्यपुत्रतः
aputrasya gṛhaṃ śūnyamaputrasyārjanaṃ vṛthā | aputrasyānvayaśchinno nāpavitraṃ hyaputrataḥ
جس کے ہاں بیٹا نہیں، اس کا گھر خالی کہا جاتا ہے؛ جس کے ہاں بیٹا نہیں، اس کی کمائی بے سود ہے۔ جس کے ہاں بیٹا نہیں، اس کی نسل کی ڈور کٹ جاتی ہے—واقعی بیٹے سے بڑھ کر کوئی پاک کرنے والا نہیں۔
Skanda (narration to Agastya, per Kāśīkhaṇḍa convention)
Tirtha: Kāśī (Avimukta-kṣetra)
Type: kshetra
Scene: A dim domestic interior with an unlit hearth symbolizing ‘śūnya’ home; a solitary elder gazes at ancestral portraits/śrāddha vessels, while a distant Kāśī shrine suggests refuge in dharma despite sorrow.
The verse frames progeny as sustaining dharma—family continuity, rites for ancestors, and social-spiritual responsibility.
None directly; the verse is embedded in Kāśīkhaṇḍa but conveys general dharma rather than a site’s māhātmya.
No explicit ritual is stated; the underlying context is continuation of family rites and ancestral obligations.