चतुरक्षरं परं चैव चतुरक्षरमेव च । द्व्यक्षरं च तथा पंचाक्षरं द्वयक्षरमेव च । एतद्यज्ञस्वरूपं च यो जपेज्ज्ञानपूर्वकम्
caturakṣaraṃ paraṃ caiva caturakṣarameva ca | dvyakṣaraṃ ca tathā paṃcākṣaraṃ dvayakṣarameva ca | etadyajñasvarūpaṃ ca yo japejjñānapūrvakam
برتر چہار حرفی منتر اور چہار حرفی ہی صورت، دو حرفی اور پانچ حرفی، پھر دو حرفی—جو معرفت کے ساتھ اسے یَجْن (قربانی) کا عین روپ جان کر جپ کرے…
Narrator (contextual; not explicit in snippet)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A serene forest-āśrama where a sage performs japa as an inner yajña; subtle fire-altar imagery appears as a luminous aura around the chanting figure, with syllables visualized as offerings.
Conscious mantra-japa is itself a sacrifice—when done with understanding, it becomes a complete yajña in inner form.
The passage continues the Dharmāraṇya setting, emphasizing its atmosphere of mantra, yajña, and disciplined practice.
To perform japa of specified syllabic mantras (two-, four-, five-syllabled) with knowledge, regarding it as yajña.