तदाकर्ण्य ततो रामः संभ्रमात्त्वरितो ययौ । दृष्ट्वा तां दुःखसंतप्तां स्वयं दुःखमवाप सः । उवाच वचनं रामः कृतांजलिपुटस्तदा
tadākarṇya tato rāmaḥ saṃbhramāttvarito yayau | dṛṣṭvā tāṃ duḥkhasaṃtaptāṃ svayaṃ duḥkhamavāpa saḥ | uvāca vacanaṃ rāmaḥ kṛtāṃjalipuṭastadā
یہ سن کر رام گھبراہٹ میں فوراً تیزی سے روانہ ہوئے۔ اسے غم سے تڑپتا دیکھ کر رام خود بھی رنجیدہ ہو گئے۔ پھر رام نے ہاتھ جوڑ کر ادب سے کلام کیا۔
Vyāsa (narrator)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: Rāma strides quickly through the forest, urgency in posture; upon seeing the sorrow-stricken lady, his face softens with empathy; he stands with folded hands, beginning to speak.
A dharmic leader responds swiftly to suffering, and true nobility includes empathy and humility (añjali) before the afflicted.
The verse unfolds within Dharmāraṇya; it emphasizes compassionate action rather than enumerating tirtha-fruits.
No formal ritual is prescribed; the gesture of añjali reflects reverence and dharmic conduct.