अशोभत वनं तत्तु महेंद्रध्वजसन्निभैः । सुखशीतसुगन्धी च पुष्परेणुवहोऽनिलः
aśobhata vanaṃ tattu maheṃdradhvajasannibhaiḥ | sukhaśītasugandhī ca puṣpareṇuvaho'nilaḥ
وہ جنگل مہندر (اندرا) کے بلند جھنڈوں کی مانند جگمگا رہا تھا؛ اور پھولوں کی گرد لے جانے والی نرم، ٹھنڈی اور خوشبودار ہوا چل رہی تھی۔
Narrator (contextual Purāṇic narration; speaker not explicit in this verse)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A radiant forest with tall, banner-like forms; a cool fragrant wind visibly carries golden pollen through sunbeams.
A tīrtha’s holiness is mirrored in auspicious sensory signs—coolness, fragrance, and radiance—supporting contemplation and dharma.
Dharmāraṇya, depicted as a resplendent sacred forest fit for ascetic life.
None; it is descriptive māhātmya praising the sacred setting.