सुखासीनं च तं दृष्ट्वा विघ्नांतमुपलक्ष्य च । अथापृच्छंस्त ऋषयः काश्चित्प्रास्ताविकीः कथाः
sukhāsīnaṃ ca taṃ dṛṣṭvā vighnāṃtamupalakṣya ca | athāpṛcchaṃsta ṛṣayaḥ kāścitprāstāvikīḥ kathāḥ
اُنہیں آرام سے آسن پر بیٹھا دیکھ کر اور یہ جان کر کہ رکاوٹیں فرو ہو چکی ہیں، رشیوں نے پھر گفتگو کے آغاز کے لیے چند تمہیدی سوالات کیے۔
Narrator
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Listener: assembled ṛṣis
Scene: A tranquil forest āśrama: sages seated in a semicircle, the Sūta comfortably seated on a low āsana; the atmosphere suggests that earlier disturbances have ceased; hands raised in respectful inquiry.
Sacred teaching proceeds with proper preparation—settling the setting, removing hindrances, and beginning with fitting questions.
The scene remains in Naimiṣāraṇya; the verse itself does not praise a distinct tīrtha.
No explicit ritual; it implies vighna-śānti (removal of obstacles) as a prerequisite for dharma-kathā.