ॐ ज्योतिः स्वरूपमनादिमध्यमनुत्पाद्यमानमनुचार्यमाणाक्षरम् । सर्वभूतस्थितं शिवं सर्वयोगेश्वरं सर्वलोकेश्वरं मोहशोकहीनं महाज्ञानगम्यम्
oṃ jyotiḥ svarūpamanādimadhyamanutpādyamānamanucāryamāṇākṣaram | sarvabhūtasthitaṃ śivaṃ sarvayogeśvaraṃ sarvalokeśvaraṃ mohaśokahīnaṃ mahājñānagamyam
اوم—میں اُس شِو کو سجدۂ نَمسکار کرتا ہوں جس کی ذات ہی نور ہے؛ جو نہ آغاز رکھتا ہے نہ میانہ، جو اَجنما اور اَمر اَکشَر ہے؛ جو سب بھوتوں میں قائم ہے؛ سب یوگوں کا ایشور، سب لوکوں کا پروردگار؛ موہ اور شوق سے پاک، اور مہاگیان سے قابلِ حصول۔
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Muktitīrtha
Type: ghat
Scene: A cosmic Śiva visualization: Śiva as a column/ocean of light (jyotiḥ), simultaneously seated in yogic stillness; within his radiance appear worlds and beings, indicating ‘sarvabhūta-sthita’; the atmosphere is free of sorrow and delusion.
Śiva is presented as the indwelling, imperishable Light—realized through knowledge, steadiness, and yogic contemplation.
This stuti functions within the same tīrtha-mahātmya passage (Muktitīrtha/Bhūtīśvara) in the Revā Khaṇḍa.
A Śiva-stuti framed with Oṃ, suitable for japa and contemplation, emphasizing Śiva’s all-pervading and liberating nature.