तथा ततं विश्वमिदं समस्तमनेकजीवार्णवदुर्विगाह्यम् । विवेश रुद्रस्य मुखं विशालं ज्वलत्तदुग्रं घननादघोरम्
tathā tataṃ viśvamidaṃ samastamanekajīvārṇavadurvigāhyam | viveśa rudrasya mukhaṃ viśālaṃ jvalattadugraṃ ghananādaghoram
اسی طرح یہ سارا ہمہ گیر کائنات—بے شمار جانداروں سے بھرے سمندر کی مانند ناقابلِ پیمائش—رُدر کے وسیع دہن میں داخل ہو گئی؛ وہ دہن شعلہ زن، سخت ہیبت ناک اور گرج دار آواز سے خوفناک تھا۔
Deductive: Purāṇic narrator
Scene: The entire universe, like an unfathomable ocean of countless beings, is drawn into Rudra’s विशाल mouth—blazing, fierce, thunder-roaring—suggesting cosmic inhalation at dissolution.
The Supreme (Rudra) contains and transcends creation; recognizing this inspires surrender (śaraṇāgati) and reverence for dharma.
No specific tirtha is named in this verse; it is a cosmic description within the Revā-region section.
None is stated in this verse.